Ik was vandaag het oude beddengoed aan het uitzoeken. We komen om in de dekbedden, overtrekken en oude hoeslakens. Zeker nu we sinds gisteren een splinternieuw dekbed met overtrek hebben. Van de IKEA, want die was tot 20u open en daar hadden ze voldoende keus. En dan konden we ook daar even een hapje eten. Dus zo stonden we gisteren zo rond etenstijd in de rij voor de Zweedse gehaktballetjes te verzuchten dat we dit dus nooit meer zouden doen en ook al menen we het en zeggen we het elke keer... Nou ja, je kunt je voorstellen hoe dat gaat. Het leek zo'n goed idee.
Ik was vandaag het oude beddengoed aan het uitzoeken. Een stapel voor in de container, een stapel om gratis weg te geven, een heel klein stapeltje nog verkoopbaar en een klein stapeltje om te bewaren voor logerend volk. En dan dus het nieuwe dekbed met vers gewassen en gestreken satijnen overtrek op ons bed. Twee meter veertig is dan ineens een heel eind. Maar wel lekker, nu kunnen we met de hele familie in bed zonder ruzie te moeten maken om centimeters dekbed.
Maar het is nieuw. Ik heb het er, zoals gewoonlijk, al de hele dag moeilijk mee. Ik weet dat het wel over gaat, dat dit geen verandering is die me angstig of somber zou moeten maken. Het is maar een dekbed. En nog wel zo'n lekker dekbed ook. Maar het gevoel blijft.